Δήμος Αναστασιάδης – Αναπάντεχα

Η σιωπή
και η κραυγή εσύ,
μια ωραία αντίφαση.
Σε κοιτώ
να φέρνεις το χαμό,
χωρίς αντίδραση.
Μα ως εδώ,
δε σε αφήνω εγώ,
αρχίζει η μάχη μου,
η σχέση αυτή
να γεννηθεί
ξανά, απ’ τη στάχτη μου.

Δε σ’ αφήνω εγώ,
να καταπιείς τον ουρανό
που χρόνια φτιάχναμε,
τόσα σ’ αγαπώ
να τα σκοτώσεις στο λεπτό,
σαν να μην τα’παμε.

Αναπάντεχα άρχισαν όλα
κι ο παράδεισος κι η κατηφόρα
Τι σε πιάνει και λες όσα λες
ρίχνεις βολές
Αναπάντεχα έρχεσαι, φεύγεις
Ξαφνικά με χτυπάς και τρέχεις
Δε σ αφήνω να μας καταστρέφεις
Σε θέλω, με θες

Το κακό
είναι οτι ακόμα εδώ
υπάρχει η φλόγα σου
και μικρά,
σπασμένα σαν γυαλιά,
μεγάλα λόγια σου.
Πώς μπορώ
να νιώθω ένα σωρό,
παρά την ήττα μου·
δε λέω γειά,
έλα αγκαλιά
κι ο, τι θες ζήτα μου.

Αναπάντεχα άρχισαν όλα
κι ο παράδεισος κι η κατηφόρα
Τι σε πιάνει και λες όσα λες
ρίχνεις βολές
Αναπάντεχα έρχεσαι, φεύγεις
Ξαφνικά με χτυπάς και τρέχεις
Δε σ αφήνω να μας καταστρέφεις
Σε θέλω, με θες

Δε σ’αφήνω πια
να θάψεις πάλι ζωντανά
όσα ονειρεύτηκα,
ήξερα καλά
ότι ξαπλώνω στη φωτιά,
μα σε εμπιστεύτηκα.
Φλέρταρα τη συμφορά
και σε ερωτεύτηκα.

Αναπάντεχα άρχισαν όλα
κι ο παράδεισος κι η κατηφόρα
Τι σε πιάνει και λες όσα λες
ρίχνεις βολές
Αναπάντεχα έρχεσαι, φεύγεις
Ξαφνικά με χτυπάς και τρέχεις
Δε σ αφήνω να μας καταστρέφεις
Σε θέλω, με θες

Written by Anna Tzouganaki